در خم کوچه های زندگی آرزو گم کرده ام.

 تنها می روم در شیار روشن تاریک شب لنگ لنگان سوی فردا می روم.

می روم که شاید در دشت شفق بینم آن رنگین پر خورشید را.

می روم شاید به بام کهکشان بینم آن تک اختر امید بسته ام. بار سفر ازشهر خود.

می روم آشفته تا شهر دگر.

 گشته ام بیگانه با هر آشنا.

می روم شاید شوم بیگانه تر

 کاشکی که عاشق بودی تا دردمو بدونی

 دنیای غصه هارو از تو چشام بخونی

خیلی حرفهاست که بگم ولی همزبونی نیست

تشنه محبتم دست مهربونی نیست

غیر غم توی دلم چیزی پیدا نمیشه

بی تو این دنیا برام دیگه دنیا نمیشه

بی تو آسمون سیاهه همیشه

بی تو چشم من به راهه همیشه

چشمای تو خورشید دنیای تاریک منه

اگه از درد دلم هر چی بگم بازم کمه

کاشکی که میشد از توی سینه دلمو دربیارم

جای این دل توی سینه یه سنگ خارا بزارم

جنگل سبز چشات همه دنیای منه

نمی خوام گریه کنم

گر چه وقت رفتنه

                                            عاشقانه در این باغ توت می خندند  

پرندها که در اوج سکوت می خندند

نشسته ای و به شوق لبان معصومت

دو توت در هیجان هبوط می خندند

درختهای جوان از حلاوت نفست

در التهاب دعا و قنوت می خندند

و این خوش آمد پروانه هاست می بینی؟!

که پیش پای شما در سکوت می خندند

بخند ...آه... لب سرخ تو که می خندد

لبان منتظر روبه روت می خندند

     

تکیه به شونه هام نکن من از خودت خسته ترم...  مـا که بـه هم نمی رسیم , بسه دیگه بـذار بـرم..            کی گفته بود به جرم عشق یه عمری پرپرت کنم؟...                    حیف تو نیست, کنج قفس چادر غم سرت کنم؟...                            مـن نـه قلنـدر شبـم , نـه قهـرمـان قصـه هـا...                                نـه برده ی حلقه به گوش , نه ناجی فرشته ها...                                        تـو ایـن دو روز زنـدگـی , شبیـه مـن فـراوونـه...                                                یه لحظه چشمات و ببند گذشتن از من آسونه...                                                         من عاشقم همین و بس , غصه نداره بی کسی...                                                                 قشنگی قسمت ماست که ما به هم نمی رسیم

 تو را ای خوب خوبان دوست دارم.

    از اعماق دل و جان دوستت دارم.

              کویرم تشنه زارم. شوره زدلم.

                     تو را مانند باران دوست دارم.

صدای تیک تاک قلبم بدرقه راهت باد.

           تمام صداقت ها و پاکی ها خاطره ی ذهنت باد.

امیدوارم که قطار زندگی ات بر روی ریلهای

                  خوشبختی همچنان در حال حرکت باشد.

دوست ندارم که بگویم دوستت دارم.

                        دوست دارم که بدونی دوستت دارم.

سوگند یاد می کنم به نام آنکه تو را آفرید.

و به من توانایی داد که تو را دوست دارشته باشم.

ودوباره سوگن یاد می کنم.

که گل را به خاطر بوی خوشی که دارد

وبهار رابه خاطر زیبایش دوست دارم.

وتورا به خاطر احساس پاکیکه داری دوست دارم.

ستاره ها در شب

                     پله پله از بام آسمان

       فرود می ایند

                                    وماه را به خواب عاشقان می آورند

              درختان سیب در ساحل رودخانه

                                                             کهکشان راه شیری را می نوشند

                                    فرشتگان سماوی

                                                                                             در ستاره ـ بافه های آبی رنگ

     برای دشت ها لالایی می خوانند

                                                               زندگی طعم شکوفه های گیلاس می دهد

                                                       عاشقان

              هنوز هیچ خوابی ندیده اند

                                                                        هیچ بادی در حافظه آن ها نمی وزد

                                  وقتی که رویا های عاشقان

                                                                          در بستر آسمان می خوابند

                                                          ( کاظم نظری بقا )

در پس این چهره

                      فریادی است

از جنس زمان

                    که پیر می شود

با نا گفته های عشق

                    گاهی می میرد در سکوت

و معنا می شود در

                   نگاه

قصه فرهاد شیرین قدیم

                                      قصه پر غصه این صحنه است

حال دیگر نغمه این عشقباز

                                    ارزوی مرگ در این لحظه است 

اینم تقدیم به همه ی دوستای گلم

گرماي تابستان ديگر نفس را به شمارش نمي انداز. شهريور به آخر رسيده است وتا همين يكي دو روز ديگر پاييز خود را به روي تمام سايه هاي شهر پهن مي كند. از همين حالا درختان چشم روي چشم گذاشته اند و به خوابي رفته اند كه حتما پر از بوي انتظار رسيدن، دوباردميدن و بهاري بودن است. برگ هاي زرد ميهمان ناخوانده تمام پياده روها شده اند . پاييز همين پشت ديوار خوابيده است تا تو در را باز كني و يكباره وجودت مملو از رنگ باران و ابرهاي پاييزي شكل شود.

دوباره همه چيز شروع مي شود. دل دل زدن هاي كودكانه و در قاب پنجره يله دادن تا شايد نم نم باران هاي پاييزي گونه هايت را متورم كند. بالاخره اين هم براي خود نوعي نيايش است. پاييز وقتي مي آيد همه چيز باخود مي آورد. خاطرات گذشته را در جلوي چشمانت ستاره مي زند و حرف و حديث هاي كودكانه را در وجودت زنده مي كند تا اين گونه شود كه تو براي لحظه اي هم كه شده خيز برداري و ميان خودت و آدميت گنده ات تنها يك بشارت كوچك را به شهادت بگيري . اين همه تنها براي اين است كه فقط ثانيه اي كوچك شده اي، درست به اندازه قد كودكي كه هنوز عاشقانه ستاره هاي آسمان را مي جورد و به تمام آدم هاي شهر سلامي بي ريا تعارف مي كند. پاييز مي آيد تا تو به ياد آوري كه زنده اي؛ زندگي مي كني اما هنوز نمي تواني خوب سخن بگويي چه اين ميوه ممنوعه بر تن هيچ درختي، نه تنها در پاييز بلكه در بهار هم نمي رويد. منتهي پاييز فردا يا شايد هم پس فردا بيايد تا با تو قسمت كند تمام حس غريب تنهايي اش را، آن هم در شهري كه به راستي عصا از كور مي دزدند . ياد پارسال افتادم ، پاييز 1382؛ غروبي يود تاريك با هجوه اي بزرگ از مهتاب ؛ با حنيف مزروعي روي بالكن كوچك روزنامه بزرگ« ياس نو» ايستاده بوديم و برگ هاي زرد را در زير نور مهتابي هاي شهرداري شمارش مي كرديم. او گفت:«مهر ماه كه مي شود انگاري تازه چشم بر جهان گشوده ام. وجودم سبز مي شود. پارسال اين گونه بود، سال قبل از آن نيز و سال آينده هم مي خواهم دوباره وجودم را با پاييز قسمت كنم». اين را حنيف مي گفت؛ سال گذشته روي بالكن كوچك روزنامه بزرگ ياس نو؛ اما امسال او رفته است به جرمي كه مي گويند دل دل بي قرار آزادگي است و حتما حالا در چار ديواري نمي دانم كجا با پاييز بگو مگو مي كند. بگذ ريم؛ هر جا كه هست به طور حتم خيلي د ور نيست، مي توان از همين جا صداي زمزمه قلب او و تمام حنيف ها، از محمد حنيف نژاد تا حنيف مزروعي را شنيد. پاييز همين كوچه پشتي آرام گرفته است. او منتظر ايستاده تا همين يكي دو روز شهريور نيز پيكرش را در دستمالي كهنه بپيچد و جاي را براي نفس هاي باراني او باز كند.ديگر گرماي تابستان نفس را به شمارش نمي اندازد. دوباره همه چيز شروع مي شود. دل دل زدن هاي كودكانه و در قاب پنجره يله دادن تا شايد نم نم باران هاي پاييزي گونه هايت را متورم كند. سلام پاييز جان ! حال همه ما خوب است اما تو باور نكن.

ساقی بده پیمانه ای. زآن می که بی خویشم کن

                                                                   بر حسن شورانگیز تو.عاشق تر از پیشم کند     

زان می که در شبهای غم. بارد فروغ صبحدم

                                                                    غافل کند ازبیش و کم. فارغ ز تشویشم کند

نور سحر گاهی دهد. فیضی که می خواهد دهد

                                                                  با مسکنت. شاهی دهد. سلطان درویشم کند

سوزد مرا سازد مرا. در آتش اندازذ مرا

                                                                  و ز من رها سازدمرا. بیگانه از خویشم کند

بستاند ای سرو سهی. سودای هستی از رهی

                                                                   یغما کند اندیشه را. دور از بد اندیشم کند

                                                            نظر یادتون نره